blogdar.net

Milliyetçilik, Milli Hakimiye manasına geldiği için demokrasi onun vazgeçilmez bir unsurudur. Ben milliyetçiyim diyen her insan, herşeyden önce bir insan olarak, insan haklarına saygılı olmak zorundadır. Ben milliyetçiyim diyen her insan, hak ve hukukun üstünlüğünü savunmak zorundadır. Ben milliyetçiyim diyen her insan, hoşgörülü ve adaletli olmak zorundadır. Ben milliyetçiyim diyen her insan, yıkıcı değil yapıcı olmak zorundadır. Sizce ben “Milliyetçiyim” diyipte bunları savunmayan insanların milliyetçiliği nasıl bir “Miliyetçilik”tir. Cevap mı? Bunun cevabını da kendini Milliyetçi ilan edipte, aslında Milliyetçilikle hiç bir alakalası olmayanlara sormak lazım…

         Bütün bilumum milliyetçi ve/veya etnikçi hareketlerin birbirine çok benzeyen, ortak karektistik özellikleri vardır. Bu karektistik özelliklerin başında hiç şüphesizki “dil” ve “kültür” gelmektedir. Bütün bu bilumum milliyetçi ve/veya etnikçi hareketlerin başlamasında yani bunların merkezinde dil ve kültür vardır. Hatta şunu diyebiliriz ki dilin tek başına bu hareketlerin belirleyici olduğunuda söyleyebiliriz. Şimdi Taylor tarafından yapılan “Kültür ve Medeniyet, geniç etnografik çerçevede, bilgi, inanç, sanat, ahlak, hukuk, örf ve adetlerden ve insanın toplumun bir üyesi olarak elde ettiği bütün yeteneklerden oluşmuş karmaşık bütündür”; yani insanlar tarafından yapılan, bütün insani yapı-etmelerinin tamamı kültürü oluşturur. Şimdi insani yapıp-etmeler bilinç ürünü olan aktiviteler olduğuna ve bilincin düşünme ve düşünmenin ise konuşmak demek olduğuna binaen ve di’lin ise genetik olarak intikal eden biyolojik bir şey değil, inşa edilen bir şey olması hasebiyle, tam anlamıyla, hem bir kültür ürünü ve hem de kültürün en önemli temsilcisi olduğuna dikkat edilecek olursa, kültürün tek  başına temsilcisi sayılmasının imkanıda ortaya çıkacaktır. Kültür, bir toplumu diğerinden “ben”i “ben olmayan”dan ayırdetmek için bir alameti farika teşkil ettiğine, yani belirli bir topluma belirli bir şahsiyet kazandırdığına ve dil ise kültürü merkezinde yer aldığına göre, neticeten dil, bir insan topluluğunu diğerinden ayırdeden ve şahsiyetini kazandıran bir nomaralı faktör olmaktadır. İşte, bilumum milliyetçi ve/veya etnikçi hareketlerin dil üzerine kurulmasının sebebi de burada tebeyyün etmektedir. ” Bir ülkede bir etnik farklılık  siyasi farklılığın sembolü ve temsilcisi olarak kabul ettirilebildiği takdirde, siyaseten ayrışmanın da önü açılmış demektir.”